W starym Gdańsku na każdej ulicy
Na przedprożach, w kantorkach i sieniach
Pracowali gdańscy alchemicy,
Sztuką złota jest bowiem alchemia.

Pośród smoków ziejących kamieniem
I kamiennych bazyliszka spojrzeń
Alchemicy starali się zmienić
Wszystko w złoto. A szło im to dobrze. Read More →

Jest rok
pięć miliardów dwa tysiące siódmy
nasze stare słońce
umiera

łuna objęła połowę nieba
objęła zrazu czule
karminem pąsem i żółtą lamówką
szybko jednak
odrzuciła te panieńskie łaszki
i jednym gestem skrwawiła całe niebo
a potem stało się
jasno jak w dzień
pierwszy dzień
na naszej nowej nocnej planecie Read More →

Zamglonym świtem
stada porannych staruszek
obsiadają nasz park

na wszystkich ławkach
rozlega się
o dzieciach
o wnukach
prawnukach
pra–pra Read More →

Odejdę
pozostawię ci
cztery ściany
cztery kółka
cztery zera
na niedojedzonym koncie
odejdę
ale
odejdzie ze mną
mój cień
co chronił cię w skwarne lato
odejdą moje myśli
co otulały cię płaszczem
w chłodny londyński poranek
odejdzie moja miłość
odejdzie powoli
jak nastroszony kot Read More →

Dopasowany aż do granic nieprzekraczalnego,
wygodny w ucieczce przed udomowieniem,
lojalny — nie rozpowiada górom o twojej wielo–
krotności. Pojemny — bo tyle progów gruzu potu
skowytu prze–rażenia, że nie udźwigniesz.
Kto tu kogo nosi?

Tatrzańska listopadowa sielanka na zużytych
kliszach: modrzewie tryskają rudością i kozica
wyrzeźbiona w lawie kosówki. Tylko orzeł
zlekceważył ten popis nieprzyzwoicie przylepnych
motywów.
Możesz zagrać jego rolę — nie wstydź się.
One wszystko zniosą, nawet siebie:
w skalne bloki piargi okruchy w pył
nie–pamiętający o swoim wysokim pochodzeniu
— z bańdziocha Ziemi lub morskiego żywiołu. Read More →

Broczy obrażoną godnością po królestwie
stworzonym jego pomysłem i wolą. Tyran —
w najbardziej drżącym sensie. Zagroda wstrzymuje
powiew ciągnący nierozważnie z wykłoszonych pól,
wszelka domowina opuszcza powieki w rytuale
pokory, studnia — przez niego osobiście wydarta
rędzinie, iłom i skale krwawiącej mozołem — studnia Read More →